,

کارخانه پتروشیمی بلای جان تخت جمشید

یک باستان‌شناس با بیان اینکه آلاینده‌های شیمیایی حاصل از شرکت پتروشیمی شیراز تاثیر مستقیمی بر سنگ نگاره‌های مجموعه ارزشمند و جهانی پارسه دارد و رشد گل‌سنگ ها را شتاب بیشتری بخشیده و آسیب‌های برگشت ناپذیری را برجای خواهد گذاشت به روزنامه قانون گفت : « اگر ما به راستی دلسوز مجموعه تاریخی پارسه هستیم و می‌خواهیم آن را نگهداری و حفظ کنیم باید بدانیم که یکی از آسیب‌هایی که بسیار ویرانگر و تاثیرگذار بوده، وجود کارخانه پتروشیمی است که سنگ نگاره‌های ارزشمند و تکرارنشدنی پارسه را آرام آرام ویران خواهد کرد. شرکت پتروشیمی با آلوده کردن هوای شهر مرودشت و باران‌های اسیدی که پس از آن پدیدار می‌شود، تمام پارسه را با گذشت زمان نابود خواهد کرد».

شرکت پتروشیمی شیراز باید جا به‌جا شود

علی رضا جعفری زند در دنباله سخنانش افزود:«یادمان جهانی پارسه، دردانه یادگارهای تاریخی فرهنگی کشور است و نزد کارشناسان و پژوهشگران از ارزش بسیار فراوانی برخوردار بوده و نماد فرهنگ و تمدن شکوهمند ایرانی به شمار می‌آید و اگر ما به راستی خواهان حفظ آن و علاقه‌مند به نگهداری و پاسداری از این مجموعه بی‌همتا هستیم، باید هر چه زودتر کارخانه پتروشیمی را به مکانی مناسب و دورتر جابه‌جا کنیم زیرا هر روزی که بگذرد، اثرات منفی آلاینده‌ها بر روی سنگ‌نگاره‌ها بیشتر شده و مانند خوره به جان سنگ‌ها می افتد و آن ها را از درون پوسیده و نابود می‌کند. تنها کافی است که سری به پارسه بزنید تا انواع گل‌سنگ ها را از نزدیک ببینید، آن‌گاه درخواهید یافت که چه بر سر سنگ نگاره‌های ارزشمند پارسه آمده است».

خانه پدری را ویران نکنید

آلاینده های شیمیایی شرکت پتروشیمی شیراز در حالی اثر بد و منفی بر روی سنگ نگاره های پارسه می گذارد که مدیران و سرپرستان کشور به جای اینکه شرکت پتروشیمی را به مکانی دیگر جابه‌جا کنند به انگیزه اشتغال و پدیداری کار برای جوانان در سال گذشته و با دستور و حضور معاون اول رییس‌جمهور بخش تازه‌ای را به شرکت پتروشیمی افزوده و آن را گسترش داده‌اند. دکتر جعفری زند در همین زمینه به روزنامه قانون گفت : «ما نباید به بهانه آباد کردن شرکت پتروشیمی که تنها چند دهه از ساخت آن می‌گذرد، خانه پدری و ارزشمندترین میراث گذشتگان کشور را نابود کنیم. یعنی نباید برای آباد کردن خانه ای، خانه دیگری را ویران سازیم. کسی با توسعه اقتصادی و عمران و پیشرفت کشور مشکلی ندارد و همان گونه که پیشتر گفتم با جا به جایی کارخانه به بیرون از شهر و مکانی مناسب می‌توان آن را گسترش داده و بخش‌هایی نيز به آن افزود و کارآفرینی کرد. اما باید دوراندیش باشیم و ببینیم که آیا ماندگاری شرکت در همین مکان به سود کشور و تاریخ و فرهنگ مان است؟ همچنین آیا سود حاصل از کارخانه در درازمدت بیشتر از سودی است که به وسیله گردشگری از مجموعه جهانی و تاریخی پارسه به دست می‌آید؟ بی گمان پاسخ به این پرسش، خير است. از سویی، اگر ما خواهان کارآفرینی برای جوانان و دلسوز آن‌ها هستیم، می‌توانیم با برنامه‌ریزی درست و برپایی کارگاه‌های کوچک هنرهای دستی و سنتی و فروشگاه های صنایع دستی و بومی و پدیداری انواع فروشگاه‌های فرهنگی درخُور مجموعه جهانی پارسه در پیرامون آن، افزون بر شناسایی و معرفی هنر بومی شهر مرودشت، کارآفرینی کرده و به توسعه و رونق گردشگری منطقه کمک شایانی کنیم زیرا همان‌گونه که می دانیم امروزه کارآفرینی در پیشه (صنعت) پاک گردشگری، سرمایه‌گذاری در آینده کشور است که هم هزینه بسیار کمتری نسبت به بخش صنعت و تولید روی دست دولت و بخش خصوصی می گذارد و هم از نابودی زیست بوم و میراث فرهنگی پیشگیری خواهد کرد و مهم‌تر از همه، آینده‌ای روشن در چشم انداز کشور دارد. همان‌گونه که از آمار جهانی پیداست، گردشگری سومین پیشه جهان و سودآورترین آن است و ورود هر گردشگر برون مرزی، برای هشت تَن (نفر) کار ایجاد می‌کند. اکنون باید دید کدام گزینه بهتر است و آینده خوبی را به همراه داشته و به صلاح کشور خواهد بود. ضمن اینکه آلاینده‌های شیمیایی حاصل از کارخانه پتروشیمی شیراز تاثیر مستقیم و بسیار بدی را بر روی سلامت مردم گذاشته و انواع بیماری‌ها را برای آن ها به ارمغان خواهد آورد. یادمان باشد مجموعه تاریخی پارسه نماد کشور ایران است و جهانیان، ایران را با نام پارس و میراث بزرگ آن یعنی پارسه می شناسند».

گل‌سنگ‌ها، آفت آثار تاریخی

این باستان شناس در پاسخ به این پرسش که در برابر رخنه گل سنگ‌ها چه باید کرد و چه عوامل دیگری، انگیزه به وجود آمدن آن‌ها خواهد شد، گفت : «پدیداری گل‌سنگ ها عوامل گوناگونی دارد و تا کنون بیش از ۱۰۰ نمونه گل سنگ در پارسه شناسایی شده است. همچنین باید آثار تاریخیِ سنگی پیوسته پایش و معاینه شوند تا بیماری‌های آن‌ها شناسایی شده و بتوان از رشد گل‌سنگ‌ها پیشگیری کرد. با شناسایی انواع گل‌سنگ‌ها و بررسی و مطالعه آن‌ها و با بهره‌گیری از مواد ویژه مرمت سنگ و تزریق آن بر روی لایه‌های سنگ، می‌توان گل سنگ‌ها را ریشه کن کرد. اما ما تنها در این اندیشه هستیم که فقط پارسه سرپا باشد و آثار تاریخی آن را معاینه فنی نمی‌کنیم و این یادگار ارزشمند نیاکانی را به حال خود رها کرده‌ایم. پس نباید انتظار داشته باشیم که نقش و نگارهای آن روز به روز کم‌رنگ‌تر نشوند. یکی دیگر از عوامل پدیداری گل‌سنگ‌ها تغییرات آب و هوایی و آلودگی هواست؛هرچند که بررسی آن‌ها یک کار آزمایشگاهی است. یادمان باشد که گل‌سنگ‌ها بلای جان آثار تاریخی به‌ویژه در مجموعه‌ای همچون پارسه هستند. امروزه نه تنها ما در مجموعه ای مانند پارسه با این چالش روبه‌رو هستیم بلکه بیشتر آثار تاریخی کشور با این دشواری دست و پنجه نرم می‌کنند و درخطر قرار دارند و بیشتر آثار هنری آن‌ها در حال پاک شدن از صفحه روزگار است».

درختان کهن در حریم پارسه را از میان نبریم

جعفری زند درباره بریدن درختان کهن در حریم پارسه نیز گفت : «من به هیچ روی با بریدن درختان کهن و ۴۰، ۵۰ ساله در حریم و پیرامون پارسه موافق نبوده و نیستم زیرا این درختان روح پارسه به شمار می‌آیند و هیچ آسیبی نيز به پارسه نمی زنند. ما نباید پیرامون پارسه را به بیابان تبدیل کنیم. اما با کاشت درختان تازه به بهانه‌های گوناگون و باغ‌سازی در پیرامون پارسه مخالف هستم و باید از کاشت درختان تازه در حریم درجه یک پارسه پیشگیری کرد. همچنین باید دانست امروزه کارشناسان در محوطه های بزرگ باستانی در جهان با شناسایی و بررسی گیاهان و درختان کهن و جای آن‌ها در مجموعه های تاریخی با واکاوی (آنالیز) و مطالعه، درختان را بازسازی و زنده (احیا) کرده‌اند تا آن محوطه‌های تاریخی، چشم اندازی زیبا و دلنواز مانند دوران باستانی داشته باشند و روح اثر به آن بازگردد. از سویی، نباید از یاد برد که در شهر باستانی و تاریخی پارسه پردیس‌هایی وجود داشته که پر از درخت،سبزه و گل بوده است زیرا نقش و نگارهای درختان سرو را در پلکان شمالی و خاوری (شرقی) کاخ آپادانا به فراوانی می بینیم که نمایانگر کاشت درخت در محوطه پارسه بوده است. باید دانست که درختکاری در فرهنگ ایرانی از ارزش و جایگاه والایی برخوردار بوده است. چشم انداز پارسه باید با درختان کهن حفظ شود و نباید پیرامون پارسه را به بیابان تبدیل کنیم».

اکنون باید چشم به راه بود و دید که آیا سازمان اوقاف به قانون احترام خواهد گذاشت و اَرج یادمان‌های تاریخی پاس داشته خواهد شد؟ یا اینکه ارزشمندترین و بی همتاترین میراث تاریخی ایرانیان خدشه دار شده و در خطر حذف از سازمان جهانی یونسکو قرار گرفته و آبرو و پشتوانه فرهنگی، تاریخی کشور آسیب خواهد دید.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *